|
|
|
|
Οστρακίνα, Χιονοδρομικό Κέντρο |
|
|
Μαίναλο |
|
|
Λιμποβίσι, το σπίτι των Κολοκοτρωναίων |
|
|
Αρχαίος Ορχομενός |
|
|
Σπήλαια Κάψια |
|
|
Παπαναστασίου Αλέξανδρος |
Ιστορία
Κάπου στα Μεσαιωνικά χρόνια έχει την αρχή του το Λεβίδι. Η θέση του ανάμεσα στις οροσειρές του Μαινάλου και του Αρτεμισίου, καθώς και κοντά στην έξοδο των αρχαίων δρόμων στο Αρκαδικό οροπέδιο, της "Κλίμακος οδού" από το Αργος, και του δρόμου από τη Νεμέα καθορίζουν και τη μοίρα του. Πολύ αργότερα από την παρακμή του αρχαίου Ορχομενού που δέσποζε στην περιοχή αναπτύσσεται το Λεβίδι.
|
|
Το 1821 αποτελεί το πρώτο
μετερίζι προς βορρά της Τρίπολης, με αποτέλεσμα να δοθεί στις
14 Απριλίου του
1821 η πρώτη νικητήρια μάχη της Επανάστασης. Το άγαλμα του από την Κέρτεζη
οπλαρχηγού Αν. Στριφτόμπολα, που έπεσε σε αυτή τη μάχη, κοσμεί σήμερα την
πλατεία του Λεβιδίου. Σε δεύτερη σημαντική μάχη το Νοέμβρη του 1826 σκοτώθηκε
και ο Λεβιδιώτης οπλαρχηγός Αλ. Νικολάου. |
Το Λεβίδι με σχέδιο πόλης και Γυμνάσιο από το 1924, με τα πέτρινα σπίτια του, έργα Λαγκαδιανών και Μακεδόνων μαστόρων, εξελίχτηκε σε μια πανέμορφη κωμόπολη με αξιόλογη πνευματική ζωή. Ήδη από το 1928 το αθλητικό, και όχι μόνο, σωματείο Ορχομενός διοργανώνει αγώνες σε Παναρκαδικό επίπεδο, προωθεί το θέατρο και τη μουσική σε συνεργασία με το Γυμνάσιο. Στους μαθητές του Γυμνασίου πρίν από τον πόλεμο διδάσκεται από ντόπιους μουσικούς η παραδοσιακή μουσική Σήμερα το δρόμο αυτό συνεχίζει ο Φιλοτεχνικός σύλλογος και η εφημερίδα "Το Λεβίδι" που εκδίδει, κυρίως πολιτιστικού περιεχομένου.
Κατά την Κατοχή επαναλαμβάνεται η ιστορία με τους Γερμανούς. Το Λεβίδι πληρώνει με τον απαγχονισμό πολλών παλικαριών του και το ολοκληρωτικό κάψιμο του. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής οι κάτοικοι του Λεβιδίου φιλοξένησαν και μεγάλωσαν πολλά παιδιά από την Αθήνα που αποδεκάτιζε τότε η πείνα.
